Ammy Alofa in My Memories

 บรรยากาศที่ตอนที่ได้ถ่ายรูปรับปริญญาของกริช และ กกก. ครบทีม

Blog ตอนพิเศษ สำหรับน้องแอมมี่ ผู้ที่สร้างทั้งความสุข และความทรงจำที่ดีให้กับกริชคนนี้ ได้ยิ้มและเฮฮาได้ตลอด นี่เป็นเหมือนบันทึกความทรงจำที่เคยร่วมงาน ร่วมค่าย ร่วมกิจกรรมเท่าที่นึกได้ กับแอมมี่ อันเป็นที่รักของทุกคน

แอมมี่ ในงานรับปริญญาเตอร์ ที่หอประชุมกองทัพเรือ ปี 2010

 

ทุกครั้งที่ได้เห็น ก็มักจะมีรอยยิ้ม  🙂 และเสียงหัวเราะ 😀 มาจากเธอคนนี้ได้ตลอด…

 

แต่ใครจะเชื่อ ว่าเธอจะจากไปเร็วขนาดนี้ ใครๆ ก็คิดถึงเมื่อเธอจากไป กริชเองก็เหมือนกัน

 

ถ้าจำไม่ผิด  กริชเจอมี่ครั้งแรกน่าจะในค่าย 10 วันตอนปี 2009 ที่มีเลือกกรรมการกลาง นคท. ไม่ก็ค่ายรับน้องในปีเดียวกัน เธอดูมีความกล้า เฮฮาได้ตลอด  จากนั้นก็ได้ร่วมงานกันมา เพราะได้เป็นกรรมการกลาง นคท. ในสมัยปี 2009 ที่ได้เป็นฝ่ายประชาสัมพันธ์ (ในปีนั้นมีหมี เตอร์ กริช แอมมี่ จริงๆมีเปตองด้วย แต่ก็ได้ขอออกไปก่อน)

 

ข้อความที่แอมมี่เขียนให้ในกระจกเงาในค่าย นคท.

 

ในกระจกเงาที่มี่เขียนถึง เป็นข้อความที่ยาวที่สุดเท่าที่ได้มา ทำให้นึกถึงช่วงเวลาในค่ายขึ้นมา คงได้ร่วมกิจกรรมด้วยกัน มีร้องเพลงด้วย และอีกอย่างคือ ได้เป็น กกก. ด้วยกันอีก คงทำให้ต้องพบเจอกันอีกบ่อยขึ้นด้วย

 

และหลังจากค่ายนั้น ก็ได้พบเจอกันบ่อยขึ้นจริงๆ  เนื่องจากต้องมาประชุมกรรมการ รับการอบรมจากพี่ staff   มาเตรียมทำสารลูกแกะ แบ่งงานกันทำ ซึ่งกริชเองก็ได้งานในส่วนการแชร์ข้อมูลข่าวสารทาง Facebook Twitter เป็นช่วงแรกที่ได้ทำหน้า profile ของ กกก. ขึ้นมา หลังจากนั้นก็มีหน้าแฟนเพจ และ Twitter ตามมา  (แต่ในตอนนี้ดูจะเงียบเหงา ไม่ค่อยจะมีใครมาสานต่อ จนบางครั้งก็มาทำเองบ้าง) บางทีก็มีติดต่อหลายๆ คนเพื่อเขียนลงบทความ หรือช่วยออกความเห็นในการทำสารลูกแกะบ้าง  แต่ก็ไม่ได้เยอะอะไรมาก ไม่ค่อยได้ออกเสียงอะไรมากมาย หลังจากนั้นก็มีได้ไปเข้าค่ายร่วมกันอีก จนถึงวันที่เรียนจบ ก็ได้เจอกันน้อยลง แต่ก็ยังมีติดต่อ คุยกันบ้าง แล้วบอกตามตรงว่า เคยแอบชอบมี่อยู่บ้าง จนถึงกับติดตาม FB ของมี่ กด Like ไปเยอะ จนตอนหลังมี่ก็มาบอกให้น้อยลงบ้าง จนตอนหลังก็ดูจะห่างเหินไป แต่ก็ยังมีคุย ปรึกษากันอยู่

 

จริงๆ ก็ได้ชวนมี่ไปโบสถ์ด้วย แล้วก็มีโอกาสในช่วงคริสต์มาสปี 2010 มี่ก็ได้มาในงานคืนก่อนวันคริสต์มาส ที่มีการออกไปร้องเพลงตามบ้าน  มี่ก็ได้ไปสายเดียวกับเค้า และเป็นสายที่กลับมาถึงช้าที่สุดด้วย เพราะไปไกลด้วย ทำให้แลดูเหนื่อยใช้ได้เลย แต่ก็เป็นครั้งที่สนุกอยู่นะ

 

แอมมี่ กับ กกก. ในงานรับปริญญากริช

อีกช่วงที่ดูจะได้เจอกันนาน คือตอนที่กริชรับปริญญาที่ มศว ซึ่งมี่ก็ได้มาด้วย ก็ได้ถ่ายรูปกัน พูดคุย เฮฮากันได้ นอกจากมี่ ก็ยังมีน้องๆ ในกลุ่มเซลล์ รวมถึงหมี และเตอร์ ทำให้ กกก. กลับมารวมตัวกันถ่ายรูปร่วมกันอีกสักที

 

อีกครั้งก็ตอนไปดูละครเวทีที่ คจ.สะพานเหลือง เรื่อง Christmas Shoes the Musical  ก็ได้ชวนมี่ไปดู ในวันนั้นก็มีเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ หลายคนได้ไปดูด้วยกัน ก็สนุกดี แม้จะไม่ได้นั่งดูด้วยกันก็ตาม

 

อีกครั้งที่ได้ชวนมี่ไปดูคอนเสิร์ต Jayesslee เมื่อวันที่ 22 ม.ค. 2012 เป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่มาดูด้วยกัน แล้วก็ไม่ได้ถ่ายรูปอีก  เสียดายอยู่ ก็เป็นช่วงเวลาที่ดีที่ได้มาดู ได้คุยกันในหลายๆ เรื่อง  รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกที่ได้ไปด้วยกัน (วันที่ซื้อบัตร ต้องยอมออกไปจ่ายตังค์ค่าบัตรตอนเที่ยงข้างนอก เพราะปกติจะไม่ได้ออกไปตอนเที่ยงช่วงเปิดเทอมอยู่แล้ว)

 

แอมมี่ กับน้องๆ กลุ่มเซลล์ มศว

ส่วนอีกช่วงที่ได้เจอ คือช่วงที่มี่มากลุ่มเซลล์ มศว ประสานมิตร ซึ่งก็ได้มาร่วมในช่วงตั้งแต่มี่ฝึกสอนแถวทองหล่อ ก็ได้มาที่ มศว เพราะเดินทางได้สะดวก ใกล้กว่าที่จุฬาฯ ช่วงที่ได้เห็นมี่มาร่วมกลุ่มเซลล์ ก็ได้สอน ให้ข้อคิดหลายๆ อย่างกับน้องๆ ในกลุ่มเซลล์ ทั้งในเรื่องของการดำเนินชีวิต การเรียน การแบ่งเวลา ใช้เวลากับพระเจ้าให้มากขึ้น  (จำรายละเอียดได้ไม่หมด เพราะมีเยอะ)

 

ส่วนในค่ายล่าสุด ค่าย iChange ก็เป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่มี่ได้ไป  ก็ได้ฟังมี่เล่าเรื่องที่โรงเรียนด้วย เป็นอะไรที่เฮฮามากเลย

 

บอกตามตรงว่า บางเรื่องไม่สามารถเล่าออกมาได้หมด เพราะจำรายละเอียดบางอย่างได้ไม่หมด บางช่วงก็ไม่ได้ถ่ายรูปเก็บไว้ด้วย ก็เลยต้องค่อยๆ นึกรายละเอียดไปเรื่อยๆ แต่สิ่งที่จดจำได้ไม่มีวันลืมก็คือ รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ความเป็นกันเอง ความชั่งพูด ช่างคิดของมี่ ก็เป็นแรงบันดาลใจของกริชที่จะมีความกล้าที่จะพูดออกมาให้มากขึ้นด้วย ซึ่งตอนนี้ก็เริ่มพอที่จะกล้าพูดขึ้นมาบ้างแล้ว แต่บางครั้งก็ยังไม่กล้า ขอให้ทุกๆ เหตุการณ์ที่ได้พบเจอกับมี่ทุกๆ อย่าง ยังคงเก็บเป็นความทรงจำที่ดี และขอให้กริชเองที่จะมีความกล้าที่จะพูดออกมาให้มากขึ้นด้วย 🙂

 

ยังไงก็ ตอนนี้มี่ก็คงสบายแล้ว ไม่ต้องทนทุกข์กับโรคที่ตัวเองเป็นอยู่  และคงอยู่กับพระเจ้าบนสวรรค์ ขอพระเจ้าทรงนำให้ครอบครัวของมี่ได้รับพระพรที่มาจากพระเจ้า ให้ทุกๆ คนที่ได้ยิน  ได้ฟัง สิ่งที่มี่ได้พูด ได้กล่าว  ได้สอน จะจดจำสิ่งเหล่านั้นไว้ แล้วก้าวเดินต่อไปข้างหน้า

 

แล้วคงพบกันอีกครั้ง บนสวรรค์นะ  🙂

 

ขอพระเจ้าอวยพรครับ

ปล. รูปอัลบั้มที่มีในเครื่อง ส่วนใหญ่จะเป็นรูปที่ถ่ายด้วยกล้องของตัวเอง มีแค่รูปที่ถ่ายรับปริญญาเท่านั้นที่น้องที่โบสถ์ถ่ายให้ ส่วนใหญ่จะมีใน Facebook แล้ว ก็เลยไปอัพใน Flickr แทน